Wykształcenie

Niewątpliwie prawie w każdej pieśni pojawiają się dwie największe filozofie, powstałe w starożytnej Grecji: stoicyzm i epikureizm. Najlepszym tego przykładem jest „Pieśń IX”, która zawiera w sobie obie te filozofie. Zaczyna się niczym pieść biesiadna – widać więc tutaj epikureizm, którego założeniem była między innymi przyjemność z życia. Lecz po dalszej lekturze pieśni można dojść do wniosku, iż jest to utwór refleksyjny, w którym znajdują się myśli zaczerpnięte z filozofii Zenona z Kition – stoicyzmu. Również „Pieśń II” jest świetnym przykładem ukazania humanistycznego geniuszu Kochanowskiego, gdzie następuje połączenie obu tych filozofii. Poeta używa też wiele aluzji do świata starożytnego, głównie do mitologii. Dlatego w „Pieśni V” pojawia się Mars jako bóg wojny, a w „Pieśni XXIV” rzeka Styks, przez którą zmarli płynęli do Hadesu według mitologicznych wierzeń. Kochanowski ukazuje nam także wartość sławy poetyckiej i indywidualizmu renesansowego. Widać to między innymi w „Pieśni XIX”. Poeta uważa, że należy dbać o sławę, ponieważ ona będzie świadczyła o nas zarówno za życia, jak i po śmierci. Innym przykładem jest „Pieśń XXIV”. W niej realizuje się założenie humanizmu, jakim jest indywidualizm. Autor jest pewien, że po śmierci jego twórczość będzie znana w całej Europie. Jest świadomy własnej wartości, a także pyszny.