Wykształcenie

Horacy w swoich utworach podejmuje także problematykę śmierci i przemijania. Twierdzi, że każdego człowieka bez względu na posiadany majątek, czy pozycję społeczną dosięgnie śmierć. W pieśni II, 3 bezpośrednio zwraca się do swojego przyjaciela, któremu mówi wprost o tym, że jego także czeka śmierć. Pojawia się też tam refleksja dotycząca tematyki przemijania dóbr materialnych i ich marności. Motyw przemijania pojawia się też w chyba najbardziej znanej pieśni „Stawiłem sobie pomnik”. Tutaj poeta ukazuje nam wartość swojej poezji, która w przeciwieństwie do dóbr materialnych nigdy nie przeminie. „Non omnis moriar” – nie wszystek umrę – Horacy nadał tym słowom ponadczasowy charakter i postawił sobie pomnik twardszy niż ze spiżu – zapisał się w historię literatury prawdopodobnie już na zawsze. Horacy w swoich utworach potrafił genialnie przedstawić swoją koncepcję filozoficzną właściwie łącząc elementy stoicyzmu i epikureizmu. Pochwalał życie rozsądne, ale nie bez przyjemności. Uważał, że należy korzystać z życia z umiarem, nie popadać w skrajności i na tym właśnie polega uniwersalizm jego poglądów. Ale należy także pamiętać o tym, że wszystko i tak jest już z góry zaplanowane przez bogów.